Het Scheppersinstituut in Wetteren heeft recentelijk een waardevolle schenking ontvangen van BMW Motorrad Peter D’Haese uit Zottegem: een gloednieuwe didactische motorfiets, de F900 XR. Deze unieke bijdrage zal een meerwaarde bieden aan de opleiding binnen de nieuwe afdeling voor brom- en motorfietsen.
Met de toenemende complexiteit en technologische vooruitgang in de motorwereld is het van cruciaal belang dat studenten vaardigheden en kennis opdoen. De F900 XR van BMW, bekend om zijn innovatieve technologieën en geavanceerde design, is een uitstekende aanvulling op het lesmateriaal. Leerlingen uit het 5de jaar en 6de jaar brom- en motorfietsen krijgen nu de kans om de nieuwste technieken en systemen die BMW Motorrad toepast in hun motorfietsen aan den lijve te ervaren.
Met de F900 XR in de praktijklokalen van het Scheppersinstituut wordt duidelijk dat BMW Motorrad en Peter D-Haese zich inzetten voor de techniekers van de toekomst. We zijn dan ook zeer blij met deze genereuze schenking.
Huidig schooljaar hebben we onze afdeling bijkomend kunnen uitrusten:
paneelzaag type L’invincibile SI3
Kantenlijmer SCM Olimpic
Vlakschaafmachine
Vandikteschaafmachine
Hierdoor kunnen we blijvend inzetten op de verdere professionalisering van onze afdeling.
We zijn uitgerust om volgend schooljaar het 7de jaar interieurbouwer te starten.
Toekomst
Het 7de leerjaar Interieurbouwer is een studierichting gericht op instroom op de arbeidsmarkt. De leerlingen maken kennis met grondstoffen, materialen en beslag specifiek voor de interieurbouw. Ze ontwikkelen technisch-operationele vaardigheden bij het modelleren in 3D, voorbereiden, realiseren en plaatsen van interieurprojecten. Ze gebruiken moderne conventionele en CNC-gestuurde houtbewerkingsmachines en integreren sanitaire, elektrische en audiovisuele apparatuur. Zorg voor het milieu en circulaire economie vormen een rode draad doorheen de studierichting.
Op 30 september 2024 en 1 oktober 2024 gingen de leerlingen van 6 Industriële ICT naar Zwevegem voor een tweedaagse opleiding bij Beckhoff.
Tijdens deze training stonden de krachtige mogelijkheden van TwinCAT en EtherCAT centraal.
De leerlingen kregen de kans om hun vaardigheden in het gebruik van TwinCAT verder te ontwikkelen en hun kennis over EtherCAT te versterken. Deze technologieën zijn cruciaal voor de moderne industriële automatisering en de communicatie tussen apparaten.
Door middel van praktische oefeningen en interactieve sessies leerden de studenten niet alleen de theorie, maar ook de toepassing van deze tools in realistische scenario’s kennen.
Door deze opleiding hebben de leerlingen een stap gezet richting expertise in de nieuwste automatiseringstechnologieën in de steeds veranderende industrie.
Een waardevolle ervaring die de leerlingen voorbereidt op hun toekomstige carrière.
Wow, wat een avontuur voor de leerlingen van het 6de jaar Autotechnieken! Het lijkt wel een spannende film, met al die actie en drama tijdens het Wereldkampioenschap H2GP in Amerika. De Hydroscheppers hebben ons landje trots gemaakt met hun 9de plaats, en dat verdiende zeker een feestje!
Het begon allemaal op een vroege ochtend, toen de leerlingen, leerkrachten en directie zich klaarmaakten voor de reis naar Amerika. Een tripje naar de overkant van de oceaan voor een race met telegeleide RC wagens op waterstof, dat is niet niks! Met een beperkte voorraad waterstof in combinatie met een batterij moesten de leerlingen 6 uur lang de wagen besturen vanop afstand.
Op zondag was het tijd voor de jurering van de auto. De leerlingen moesten uitleggen welke vernieuwingen ze hadden aangebracht en waarom. Misschien hadden ze er stiekem een mini-koelkastje in gebouwd voor wat frisse drankjes tijdens de race want de eerste dagen mochten ze vertoeven in temperaturen van rond de 45°.
De eerste stockwedstrijd werd gewonnen door het Bulgaarse team, die maar liefst 1200 rondjes reden met hun RC wagen. Dat is heel wat rondjes om de kerk, euh, het circuit! De Bulgaren mochten zich dan ook terecht tot wereldkampioen kronen.
Dinsdag was D-day voor het Belgische team. De spanning was om te snijden, zowel bij de leerlingen als bij de leerkrachten. Na een testfase van een uur waren onze leerlingen klaar voor de tweede stockracefinale van het evenement. En wat een race was het! Met stuurkunsten waar Max Verstappen jaloers op zou zijn, reden onze Hydroscheppers een fantastische finale. Het ontwijken van tegenstanders was soms een ware uitdaging, maar onze drivers lieten zich niet van de wijs brengen.
Het Belgische team koos ervoor om in het begin op besparingsmodus te rijden en pas naar gelang de wedstrijd vorderde de gas in te drukken. Net zoals wanneer je eerst rustig aan doet in een buffetrestaurant en pas later je bord vol laadt met lekkernijen.
Na 5 uur race stonden onze mannen op de 2de plaats, en de pit was op dat moment vrij rustig. Alleen het vervangen van hydrosticks en wat metingen uitvoeren was het werk van de techniekers. Maar toen kreeg Duitsland problemen met een oververhitte batterij, en roken onze Hydroscheppers hun kans.
Helaas werden ze ook niet gespaard van problemen, want er ontstond een mechanisch defect aan het tandwiel. Dat zorgde toch wel voor wat stress bij de techniekers in de pit. Gelukkig konden ze de wagen rijklaar maken en nog de laatste 5 minuten van de race rijden. Wat een helden!
Uiteindelijk moesten ze tevreden zijn met een 3de plaats in deze wedstrijd. Een telleurstelling was toch te zien bij het team, maar ze waren best tevreden van hun wedstrijd en van de technische herstelling die ze supergoed hebben kunnen uitvoeren. En terecht, want een 9de plaats in de wereld is echt een fantastische prestatie!
Fierheid en trots was te zien bij leerkrachten en directie. De leerlingen hebben hier een fantastische ervaring opgedaan, van carwash tot snoepverkoop en werken aan de auto in de vakantie. Er was heel wat gevraagd van dit team, maar de vriendschappen die daar ontstaan zijn, waren super om te zien.
We wensen ook onze algemene dank uit te drukken naar onze sponsors: Nexios IT, Ketels, groenten en fruit Pauwels, bakkerij Lybaert en Hillbilly cars. Een extreme dank-u-wel gaat naar onze HOOFDSPONSOR ATS (uit Merelbeke)!
Nu we veilig terug en wel in België zijn, wil ik het niet nalaten jullie nog wat leuke cijfertjes en sfeerbeelden te bezorgen. We keken ernaar en zagen dat het goed is geweest.
Een paar cijfers van de voorbije 2 weken op een rijtje:
Het zit erop. De deuren van de container zijn gesloten. De installatie draait een gemiddelde opbrengst van 65 kWh per dag. Dit is meer dan voldoende om de ganse school van elektriciteit te voorzien. Eureka!! We zijn in onze opzet geslaagd. De school verlossen van de torenhoge elektriciteitsfacturen.
Dit is de laatste blog. Alles wat we hier nu doen, doen we eigenlijk voor de laatste keer. Het is goed geweest. Echt goed.
Eergisteren trokken we er nog eens op uit. We bezochten de bron van de Nijl. Een heuse tocht van drie uren in een busje. We kwamen toe in the middle of nowhere. Aangezien we op een hoogte van bijna 2000 meter uitstapten, was het er best een beetje frisser. Een gids wachtte ons op en gaf ons een korte uitleg. We trokken de heuvel op en bezochten eerst de piramide, een gedenkteken dat de bron van de Nijl markeert. Het monument is eenvoudig, maar heeft een grote symbolische waarde, omdat het de oorsprong van een van de beroemdste, oudste en langste rivieren ter wereld aangeeft. Na de uitleg, trokken we terug naar beneden waar we de echte bron konden aanschouwen. Sommigen onder ons dronken een slokje Nijlwater en stelden vast dat het lekker én heel fris was. De anderen keken toe en hadden een bedenkelijke blik. Terecht wanneer je weet dat we hier al 14 dagen onze tanden poetsen met water uit flessen.
We nuttigden ons middagmaal in een plaatselijk hotel en trokken dan verder. Aangezien de wegen er heel erbarmelijk bij lagen, kon ons gepland bezoek aan de watervallen niet doorgaan. Broeder Désirée voorzag een waardig alternatief. We bezochten een plaatselijke dansgroep en konden genieten van een prachtig optreden.
Ik moet toegeven. 7 uren op een busje, rekening houdend met het ontbreken van gelijk welke verkeersregel (hier geldt de wet van de snelste) én de rijkwaliteiten van onze medemensjes hier, het doet iets met je lichaam.
Zaterdag bleven we in de school in Nyakabiga. De laatste werken werden uitgevoerd. De zonnepanelen extra uitgetest, de laatste maaltijd gekookt.
We ruimden op. De leerlingen legden een stocklijst aan en samen sloten we onze dag af in een hotel aan het meer. Het was daar dat het ons weer zo duidelijk werd hoe Burundi een land van uitersten is. Waar we vrijdag opnieuw geconfronteerd werden met onmenselijke armoede, kregen we in het hotel een VIP-behandeling met frisse Leffe en Gin-tonic. De prijzen van deze drankjes zijn voor ons Vlamingen heel aanvaardbaar. Doch, sommige mensen in Burundi moeten, als ze al werk hebben, vier dagen werken om één Gin-tonic te kunnen betalen.
Om het over onze laatste avond te hebben. We nuttigden een maaltijd in de eetzaal van het lyceum. Broeder Désiree verraste elk van ons met een polo met de opdruk van monseigneur Scheppers. Al snel werden er afspraken gemaakt. Deze doen we allemaal op 2 september. Ik ben benieuwd hoeveel exemplaren we zullen tellen.
Er werden bedankingen geuit. Zowel van de broeder naar ons toe, als van mijnheer De Lepeleire (in naam van de groep) naar de broeder toe. Later op de avond gaven onze leerlingen, ongevraagd, hun kijk op de voorbije 14 dagen en opnieuw kwam ik tot het besef. Laat je niet wijsmaken dat de jeugd veranderd is. Het zijn nog steeds zo fijne mensen. Oprecht en eerlijk, de ene al wat stoerder dan de andere, maar deze die we meehadden hebben stuk voor stuk een gouden hart. #Blijdathetmijnleerlingenzijn!
Ze gingen een aantal dagen geleden samenzitten om een stukje voor deze blog te schrijven. Ik wil niet nalaten het met jullie, ongecensureerd, te delen.
Met 4 leerlingen van onze klas zijn we naar Burundi gereisd om daar de handen uit de mouwen te steken. Ons doel is om zonnepanelen te installeren, zekeringkasten te vernieuwen en nieuwe verlichting aan te brengen. Het is een bijzondere ervaring die ons niet alleen technisch uitdaagt, maar ons ook kennis laat maken met een andere cultuur en manier van leven.
Naast ons werk hebben we ook tijd gevonden om de omgeving te verkennen. We hebben een uitstap gemaakt naar een lokale boerderij, waar we de mensen en hun leefomgeving beter hebben leren kennen. Dit gaf ons een dieper inzicht in het dagelijks leven hier, wat ons alleen maar meer motiveerde om ons steentje bij te dragen.
Wat betreft het eten, we genieten dagelijks van maaltijden met bonen, rijst, bananen en vlees. De smaken en gerechten zijn eenvoudig, maar voedzaam en smaken ons prima.
Het verkeer hier in Burundi is een uitdaging op zich. De wegen zijn druk en het is belangrijk om goed op te letten, want de verkeersregels worden niet altijd strikt nageleefd. Hoewel je officieel een rijbewijs moet hebben, lijkt het erop dat er niet al te streng op wordt gecontroleerd.
Al met al hebben we hier een geweldige tijd. De ervaring die we hier opdoen, zullen we zeker nog vaak vertellen als we weer terug zijn.
Het is nu half 3. Er wordt gedut en gelezen. Valiezen worden ingeladen. We tellen af. We kijken uit naar het moment dat we onze geliefde thuisblijvers terugzien. We hebben hen hard gemist en toch. Toch wil ik benadrukken dat het groepsgevoel dat ik de voorbije 14 dagen hebben ervaren, uniek was. 24 op 24 met mensen samenleven die je vaak enkel professioneel kent, het is een uitdaging en toch…
Bedankt Burundi, voor de unieke kans die je elk van ons gaf.
Bedankt collega’s, voor de voorbije 14 dagen samenzijn. Bedankt Heavenly, Arne, Gio en Ian, om op geen enkel moment te zagen en er steeds weer voor te gaan. Bedankt om ons kennis te laten maken met de mens achter de leerling. Bedankt ook aan broeder Désiréé, voor de gedane boodschappen, de grappen en de aangename babbels. Bedankt aan Gianni en Colin om er te zijn. Bedankt om ons te helpen en jullie expertise te delen. Bedankt ook voor de taalkundige verrijkingen. Pennepisse zal nooit meer hetzelfde zijn.
Vanaf 6u komt het zonnetje ons verwelkomen, alsook de 600 bezoekers die enthousiast beginnen religieuze gezangen af te vuren. Het is wel typisch Afrikaans, maar niet bevorderlijk voor de nachtrust. We gaan niet klagen, maar je begint wel enige vermoeidheid te voelen bij alle aanwezigen. Niet onbegrijpelijk als je het werktempo hier wat opvolgt. Deze dag was net zoals voorgaande wel een succes met tevreden gezichten. De installatie draait, de lampen zijn allemaal vervangen, de pc-lokalen zijn klaar. Ons werk is zo goed als gedaan. Nu is het testdraaien en fine-tunen. Dit is voor vrijdag en het leuke is, dit kan terwijl we op uitstap gaan. De computer houdt vanaf nu alles netjes bij. Deze avond (ik schrijf dit op vrijdag) gaan we wat zaken evalueren om morgen nog wat aanpassingen te doen, indien nodig. Vandaag gaan we op uitstap naar de oorsprong van de Nijl en naar een watervalletje. Het verslag daarvan volgt zeker nog. Ik laat jullie alvast genieten van nog een paar sfeerfoto’s en tot binnenkort!
Werkdag 12 augustus. We gaan er 2 man op vooruit. Gianni en Colin versterken de troepen. Na het ontbijt merk ik op dat iedereen weer wat op tempo moet komen na het zalige weekend. De Afrikaanse spirit zit er in. Zo ook in het internet. Herinner je je nog destijds de inbelmodem? Dit tempo ervaren we hier terug. Een mailtje versturen met 5 zinnen kan soms ellenlang duren. Dit maakt het niet evident om een verslagje online te krijgen, laat staan enkele foto’s van de groep erbij te voorzien. Ok, we maken er ons niet druk in. Ik zal nadien wel een fotoalbum online plaatsen met wat meer sfeerbeelden, eens we in België zijn.
Terug naar de orde van de dag. Meneer Cattoir en Arne vervangen trots en met de borst vooruit enkele zekeringskasten. De laatste op het palmares. De computerklas neem ik voor mijn rekening. Een hoopje miserie met connectoren laat me beslissen naar de markt te rijden en een ander type kabel te kopen. “Alles komt goed”, naar het schijnt mijn levensleuze. Op het einde van de dag draaien 29 van de 30 toestellen op het netwerk. Bij ééntje geeft Windows er de brui aan. Dhr. De Lepeleire en De Valck hervormen zich tot de gebroeders ‘lamp en co’. Ook zij ervaren wel wat moeilijkheden met de montage van sommige armaturen. Dhr Van Herreweghe, Giovanni en Heavenly staan in voor de montage, kablage en afkuisen van de zonnepanelen. Colin en Gianni vliegen de technische ruimte is met verse energie. Naar getrouwe gewoonte is er pauze om 10u30. We worden weer verwend met popcorn en Bifi-worstjes. Het middageten is vandaag macaroni. Het is wel leuk dat er zo’n versnapering is tijdens de pauzes. Ook de leerlingen weten dit te appreciëren. We worden hier meer dan verwend. De wijzers van het uurwerk draaien vlotjes door en we sluiten de avond gezellig af met een praatje en een kaartje. Op naar dinsdag. 6u00. Ondanks de vakantie loopt de school gezellig vol met volk. Elke dag is er wel een groep mensen die hier een deel van het pand huren. Veelal zijn het religieuze gemeenschappen die hier hun geloof komen beleven, een soort Chirokamp, maar dan zonder trek- en sleurspelletjes. Zij verblijven in de slaapzalen van de leerlingen. Vandaag zijn zij de wekker van dienst. Om 6u namen ze de nabijgelegen zaal, net naast onze slaapplaats, in om de Heer toe te zingen. Ik stond op om toch even een kort filmpje te maken van hun vroege actie. Ik word er vrij snel weggejaagd. Ook hier valt het me op dat ze niet zo graag gefotografeerd worden, net zoals op onze voorbije uitstap in de bergen. Tijdens het kopen van bananen langs de weg liepen ze ook snel weg. Waarschijnlijk ook zo’n geloof dingetje. Nu goed, ik laat me niet snel ontmoedigen en keer terug om dit verslag voor jullie neer te pennen. Vooraleer ik mijn toestel opstart heb ik de gewoonte om thee met citroen te vragen aan de kok van dienst. Ik begroet hem met Amahoro. Dit is de Kirundese manier om dit te doen en betekent eigenlijk :’ Je bent gezegend’. Het wordt eigenlijk op elk moment van de dag gebruikt. Mensen appreciëren dit wel en verwachten niet altijd dat je dit als ‘witte’ uitspreekt.
De kok is al naarstig aan het werk. Ook ’s avonds zie ik hem hier nog tot de laatste der Mohicanen in de potten roeren. Er zijn wel wat mensen die veel moeten doen voor het kleine dagelijkse centje. Ik durf niet te vragen wat hij verdient, maar ik schat €2 per dag. De regel is €1 voor mensen zonder opleiding en €2 voor geschoolden. Ik hoop in dit geval op de laatste versie want hij verdient het. Er is hier verder nog geen kat te bespeuren. Hij vraagt me om samen een selfie te nemen. Met plezier leggen we een digitaal plaatje vast. Toffe pee.
Gisteren had iedereen terug wat zijn zelfde werk op het palmares. Enkel Heavenly, Arne, dhr. Cattoir en ikzelf stapelden de pick-up van de school vol met computers. Het inrichten van de computerklas in de lagere school (deze noemt hier: Ecofo) stond op de planning. Na het inladen mochten Arne en Heavenly mee in de laadbak om alles wat op zijn plaats te houden tijdens de 10 minuten durende rit. Voorzichtig baanden we ons een weg op de semi-verharde wegen. We hadden bekijks.
Bij aankomst bleek het inschrijvingsdag te zijn voor de leerlingen. Er liep wel wat volk. Je moet weten dat er gemiddeld rond de 50 leerlingen per klas zitten. We laden alles samen uit en opnieuw gepaard met wat bekijks. Vooral de kleine snuitertjes komen ons graag observeren. Zij zien niet frequent een wit velletje, laat staan dat ze er ooit al één gezien hebben. Sommige komen ook al eens wrijven over arm of been. Ja, het is echt vel. Ons werk verloopt vlot. Kabelgoten op tafels monteren, stopcontacten plaatsen, vloergoten plaatsen, computers aansluiten. Na installatie is de opstart altijd een vraagteken. De toestellen hebben toch wel redelijk wat vocht gezien in de container tijdens transport. Zo ook smaakt ons 1 tienuurtje (zandkoeken) naar container. We besluiten ze niet verder op te eten. De opstart verliep niet vlekkeloos. 4 toestellen geven er de brui aan. Vandaag keer ik terug om enig herstel te proberen ondernemen.
De werken verlopen verder vlotjes. De lampmannen zien het einde van de tunnel. 99% van de lampen zijn vervangen. De zonnepaneelinstallatie verloopt ook zeer goed. Gisteren waren we getuige dat de installatie werkt, al is het nog maar op een klein deel. De omvormers, batterijen en communicatie zijn opgezet. Dit zijn de grootste valkuilen en die zijn al overwonnen. Het gaat de goede richting uit. Ook zij werken vandaag verder aan deze uitdaging.
Zoals Bart eerder schreef, trokken we er het voorbije weekend op uit. Sinds deze ochtend echter ligt de focus terug op datgene waarvoor we naar hier gekomen zijn. Werken uitvoeren in de school in Nyakabiga. Ondertussen telt ons team 12 leden. Gianni en Colin kwamen gisterenavond toe en zullen gelijk met ons terug naar België reizen. Deze sympathieke West-Vlamingen staan samen met onze collega’s in voor de activatie van de zonnepanelen.
Over het voorbije weekend. Zaterdagochtend na het ontbijt, het is dan 8 uur, vertrekken we. Onze eerste stop is in het MPI in Mutwenzi. We stoppen hier heel kort om een delegatie broeders en novices af te zetten en rijden dan onmiddellijk door naar de boerderij die gevestigd is in Nyabikere. Rond 11 uur komen we aan. We worden hartelijk ontvangen door de broeders die er wonen en zij nemen ons mee voor een wandeling doorheen het domein. We zien een veld met ananassen, (zoete) aardappelen en heel wat bananenplanten. Er wordt ook mais geplant en koeien gehouden. Dicht bij de woning van de broeders zie ik ook uien, boontjes en erwtjes staan. Het domein beslaat maar liefst 12 hectare. Een serieuze oppervlakte om te onderhouden. Tijdens het hoogseizoen zijn er ongeveer 250 mensen nodig om de velden te bewerken. Velen hiervan wonen aan de rand van het domein dat eigendom van de broeders is. Tijdens onze wandeling zien we in de verte (kleine) kindjes lopen. We doen hen teken om dichterbij te komen omdat we een en ander voor hen hebben meegenomen. In het begin zijn we eraan voor onze moeite. De kleintjes verstoppen zich, ze hebben immers nog nooit een blanke gezien. Heavenly heeft een pakje ballonnen meegenomen en samen met de andere leerlingen en mijnheer Van Herreweghe blazen ze er een aantal op. De kleurige (voor hen wellicht totaal onbekende) dingen trekken toch hun aandacht en de grotere kinderen, gevolgd door hun kleine broertjes en zusjes, komen op ons af.
Mijn hart breekt. De meeste kinderen lopen blootvoets. De kleertjes die ze aanhebben, hangen amper aan elkaar. Naast de ballonnen hebben we ook snoepjes mee. We delen ze uit. Ik voel me schuldig en ben best verward. Wellicht was het naïef te denken dat deze extreme vorm van armoede niet meer bestaat. Ik word wel serieus met mijn voeten op de grond gezet, nu ik ermee geconfronteerd wordt. We passeren een meisje, ik schat haar 10 jaar, die op de terugweg is van de waterput. Een emmer op haar hoofd, een lieve lach van oor tot oor. Arne geeft haar een balpen, ikzelf een aantal snoepjes. Haar armen zijn net lang genoeg om de emmer boven haar hoofd vast te houden en toch slaagt ze erin om een arm naar beneden te doen om de snoepjes aan te nemen. Ze bedankt ons vriendelijk en zet haar tocht verder. Een van de broeders vertelt mij dat het een meisje is dat tijdens de vakantie werkjes voor hen uitvoert en daarvoor wordt betaald. Ook al is onze ontmoeting kort, ik vergeet haar nooit. In mijn ogen is het een held op teenslippers.
Na onze wandeling nodigen de broeders ons uit voor een maaltijd. We eten als koningen. Rijst, bonen, bakbananen, gebraden geit en een saus met aubergines. Als dessert is er zelfgekweekte ananas. Ik besef heel goed hoeveel geluk we hebben.
Wanneer we buiten komen, merken we dat de kindjes die we eerder hebben ontmoet, ons buiten staan op te wachten. We delen onze laatste snoepjes uit en merken daarbij dat lef en assertiviteit eigenschappen zijn die overal voorkomen. Ook bij blootvoetse kindjes op het platteland in Burundi.
Ik bedank de broeders voor hun gastvrijheid en de lekkere maaltijd en stap op het busje. We zetten onze tocht verder en rijden terug naar Mutwenzi. Daar is het MPI gevestigd waar er tijdens het schooljaar ongeveer 250 kinderen met een mentale of lichamelijke beperking verblijven. Het is ook op deze locatie waar de broeders in opleiding, gevormd worden. Broeder Charles trakteert ons op een verfrissend drankje en we krijgen de lokale nootjes aangeboden. Daarna krijgen we ook hier een rondleiding. Hetgeen ik gezien had in Niyabekere ligt nog vers in mijn geheugen, de situatie in het MPI is ook schrijnend. Een tiental kinderen verblijven ook tijdens de vakantie op school. Hun ouders komen hen niet ophalen. Geboren worden met een beperking of leven met een handicap en dat in een land zoals Burundi. Deze twee staan lijnrecht tegenover elkaar. De gebouwen waar de leerlingen verblijven, de sanitaire- en slaapvertrekken, ze liggen er maar droevig bij. Ook hier echter zijn de kinderen hartelijk. Ze begroeten ons heel spontaan en één van de meisjes komt ons allemaal een knuffel geven. Net voor we terug op het busje stappen, brengen we nog een kort bezoek aan de “molenaar”. In de school is ruimte waar een aantal machines staan waarmee graan, mais of maniok kan worden gemalen. Inwoners uit de buurt kunnen voor een symbolisch bedrag met hun waren naar de school komen en ze laten malen tot bloem. Een mooie geste van de school wanneer je weet dat ze hiervoor normaalgezien per kilo moeten betalen.
Onze chauffeur neemt ons vervolgens mee naar de markt in Gitega (de administratieve hoofdstad van Burundi). We kijken onze ogen uit. Honderden paren schoenen staan uitgestald, vrouwen die mini-visjes willen verkopen. Kraampjes met doe-het-zelf spulletjes, plastieken bidons en juten zakken gevuld met bonen in alle mogelijke kleuren. Je kan het niet zo raar verzinnen, of het wordt er verkocht. Het wordt al laat en we hebben nog een hele weg af te leggen, dus blijven we niet lang op de markt.
Ik ga op het plaatsje achter de chauffeur zitten en we vertrekken. Zoals steeds is het druk op de weg, verkeersregels zijn aan de Burundezen niet besteed en de claxon wordt net iets meer gebruikt dan richtingaanwijzers.
We sluiten onze dag af met een maaltijd in Kuwinterekwa.
Zondag verzamelen we opnieuw om 8 uur. Broeder Désirée rijdt met ons naar de kathedraal van Bujumbura waar we de mis bijwonen. De kerk zit vol en de liederen zijn oprecht zo mooi gezongen. Alle vrouwen zijn piekfijn uitgedost en dragen kleurrijke gewaden. Echt heel mooi om te zien.
Bij onze terugkomst brengen we een bezoekje aan de gebouwen van het Lyceum. Mijnheer De Lepeleire en mijnheer Bruggeman waren aanwezig bij de opening van de school in 2022. Wij hebben nu ook het voorrecht om deze nieuwe, prachtig gebouwde school te bezoeken. Hoedje af voor wat de bevolking hier heeft gerealiseerd. Stiekem een beetje jaloers op de beschikbare ruimte en de nieuwe gebouwen.
Onze rondreis Burundi krijgt op zondagnamiddag een leuke afsluiter. We gaan naar het Tanganyikameer. De broeders brengen ons naar een 5-sterrenhotel met zwembad. De jeugd maakt hier graag gebruik van en zoekt de verfrissing op. Ook mijnheer Bruggeman waagt zich een aan een olympisch record rugslag. Na vier lengtes komt echter het besef. Het bad is te kort. Een record komt er niet.
Tot slot even laten weten dat we gisteren een jarige in ons midden hadden. We vroegen aan broeder Désirée om contact op te nemen met het hotel en een taart te voorzien. Niettegenstaande het feit dat mijnheer De Lepeleire niet graag openlijk wordt gefeliciteerd en het liefst had gehad dat zijn verjaardag in stilte zou passeren, was hij aangenaam verrast met de attentie die we voor hem hadden georganiseerd.
De taart was lekker, ons weekend goed gevuld en interessant, bij momenten best beklijvend, maar vooral onvergetelijk.
Tot de volgende!
*Momenteel kunnen er geen extra foto’s worden toegevoegd vanwege het beperkte internet.
Het wordt zo stillaan wat moeilijk om vernieuwend te schrijven. Elke dag is gelijk. We staan op, de leerlingengroep wordt vervoerd naar Nyakabiga, we eten samen choco en confituur, we werken, nemen pauze om onze BMI op te krikken met oliebollen, werken, eten middageten gelijk koningen, werken, nemen terug pauze met een fruitje, werken het laatste zweet uit onze poriën, eten nog eens gezamenlijk het dagdagelijkse buffet (rijst, aardappel, spaghetti, bonen, soort vlees) en sluiten af met een biertje. Zo, nu hoef ik eigenlijk niet veel meer te schrijven, want elke dag is copy-paste. Er zullen weinig foto’s zijn, want er is geen wifi. Ik maak even verbinding via 4G om deze tekst te kunnen posten. Dit is nogal traag, dus foto’s bewaar ik voor een volgende sessie.
Vandaag daarentegen vliegen we er op uit. Ik schrijf dit eigenlijk altijd de dag erna en voor een wiskunde-expert die kan rekenen dat we dus al zaterdag zijn. We vertrekken met de groep eens vanuit Kuwinterekwa (omgekeerde volgorde) en van daaruit rijden we naar Nyabikere (onze boerderij) voor een rit van ongeveer 2,5 uur, daarna naar Gitega (eens naar de markt kijken), dan naar Mutwenzi (ons MPI waar we in 2011 werken zijn gaan doen) en we sluiten af op een mooi terras aan het Tanganikameer om onze dorst te lessen. Dat is hier wel nodig. Ik moet zeggen dat we hier mateloos verwend worden. Ongezien in de jaren dat ik hier mag komen. We spreken nog maar over watermeloen en hij ligt al op tafel. Er is een afzonderlijke drankfrigo geplaatst waar we elke dag fris water, sprite en bier kunnen uithalen. Nooit gezien. Vroeger moest je het hier van de daken roepen dat je op uitdrogen stond, maar nu worden we overspoeld. Heel fijn natuurlijk én ook nog eens allemaal gekoeld. Het kan niet op. Daarom wordt er ’s avonds ook al eens een pintje genuttigd. Meestal niet meer, als je weet dat 1 flesje uit 72cl bestaat. Gisteren hadden we dan ook een dipje van de zon en vermoeidheid. We hebben een uurtje siësta genomen en ook wat vroeger gestopt. De planning zit geweldig goed. Normaal kan de verlichting tegen dinsdag afgewerkt zijn. De computerklas tegen maandag en tegen dinsdag de kasten. De zonnepanelen schieten ook goed op, wetende dat onze specialisten van ATS (Colin en Gianni) zondagavond toekomen om ons te helpen. Ook daar schat ik in dat woensdag of donderdag de werken zullen afgerond zijn. Dinsdag en woensdag gaan we naar de lagere school om daar een computerklas te gaan in orde stellen. Zo loopt de planning op wieltjes. Het is natuurlijk aangenaam te weten dat we mogelijks 1 of 2 dagen extra vrijaf gaan kunnen hebben. Op die manier kunnen we het aanbod doen van eens buiten de schoolpoort te komen en het lokale leven op te snuiven.
Ik ben afgeweken. Gisteren gingen we iets drinken. Twee straten verder dan de school is er een hotelletje met een zwembadje en terras. We wagen ons al een paar honderd meter verder de straat op. Iedereen, behalve dhr. De Lepeleire en dhr. Cattoir, gaat mee. Ze beginnen wat moe te worden of last te krijgen van darmperikelen. Ze zijn niet de enigen. Bij aankomst zien we dat het kleine zwembadje goed bevolkt is. Onze broeder trakteert ons op een frisse Cola of een biertje. Het wordt een aangename babbelavond met spetterend chloorwater rond onze oren. Al is het maar dit, we zijn toch eens buiten de vier muren. Het geeft even een gevoel van vakantie. Oui monsieur, pour nous un p’tit verre, on a soif! Ons Frans is hier niet altijd van het hoogste niveau maar met Le Grand Jojo geraak je toch al ver. Tot binnenkort!
